LOGIN

TEXT

Ізбачытальня: Baisan

З невялічкім трохмесячным спазненнем, затое акурат на другі дзень пасля др (хб, братан!), літсправаздача паэты, трансьлятара і агента ўкруплыву Алеся Плоткі з серыі «як я правёў гэтым летам».

П’яны манах

Вагон-рэстаран

Няма галавы

І сэрца няма

Давай, зарыфмуй пра выдых і удых

Пра прах неўміручы

Пра шлях ў нікуды

Пра колькасць працэнтаў бухла і вады

Хоць, трэба прызнацца, ў вадзе ты не спец

Ну ды ладна

 

Чытаў я гэтым летам мала. Пісаў таксама мала. Запісваў ужо гатовае і перакладаў. Спадзяюся, ў вас было пажывей.

 

Ярыла Пшанічны. «Атамная лучына».

Аднойчы я ехаў у горад і гаджэт падказаў, што трэба наведацца да Хведара Жывалеўскага ў кнігарню і з’есці за кутом шавухі. У «Галіяфах» знайшоў вось што. Не прапусціце.

Банкер

чакае

ўсіх

нас.

 

Міраслаў Лаюк. «Баборня».

Адкрыццё “Кніжнага арсенала – 2017” для мяне і адно з гучных маладых імёнаў на ўкраінскай сцэне. Вельмі добра скроеная кніга і па мове і па думках. Спадабаецца тым, хто стаміўся ад постмадэрну і постусяго, але й прамалінейнасцю класікі не хоча заліваць гэты пажар душы.  Сакавітая, смачная мова і жывыя, рэалістычныя персанажы.


Юрый Іздрык. «Папяросы».

Шчыра кажучы, з канца вясны і да канца лета я чытаў толькі гэтую кнігу. Па гарызанталі, дыяганалі, канём, фярзём і ротарнай жаткай. Чытаў і перакладаў. Разам з цёткай Святланай Курс і Максам Шчуром. З апошнім мы пралілі рэкі крыві і слёз у пуніцкіх рэдакцыйных войнах. Ух, было рознае. Ух, хачу яшчэ. Вяртаешся з вайны з рэдактарам, ставіш у стойла скрываўленую мышку і … зноў хочаш на вайну. Афганскі сіндром перакладчыка. Падпісаны абодвума бакамі акт аб сканчэнні баявых дзеянняў засведчыў фінальную версію перакладу кнігі. Ён спраўдзіў мае “перадакопныя” спадзяванні. Мне ўсё жыццё шанцавала з рэдактарамі, вось і цяпер, калі працавалі на адлегласці са Шчуром і рукі былі далёка ад горлаў адно аднаго, было максімальна камфортна.

ЗЫ Калі аргкамітэт чарговай перакладчыцкай прэміі  адмовіўся прыняць да разгляду апошнюю версіі рэдакцыі, я пасміхнуўся і выйшаў пад дождж. Бываюць моманты і кнігі, ад якіх хочацца пачаць паліць зноў.

 

 

Наталка Бабіна. Рыбін горад.

Ніколі не верце палешукам. Чуеце, ніколі. Пастаўце пад сумнеў іх выгляд, словы і ўсе публічныя дэкларацыі. Пастаўце і не чапайце, схадзіце выпіць кавы, выпаліце цыгарэту ці прапаліце граду. Потым падыдзіце на дыбачках, разгарніце і прыгледзьцеся яшчэ раз. Прыгожа, праўда? Але не верце ў тое, што бачыце. Яны ўсё роўна вас абвядуць вакол пальца. Не са зла. Проста такія яны. Бац-бац і ў дамках.

Кнігу “Рыбін горад” я ў (не)свой час не зразумеў і яна падалася мне занадта прамалінейнай. Яна вярнулася да мяне тады, калі трэба было вярнуцца. На золку новага жыцця, калі я праводжу ў хаце кнігацыд і пазбаўляюся не тых кніжак. Публічная прысутнасць і рэнамэ аўтаркі дужа дэзарыентуюць (патэнцыйнага) чытача. Жанчына з ціхім голасам і мяккай падачай думак, якую я бачу ў публічнай прасторы – гэта НЕ Наталка Бабіна. А вось свет лірычных гераінь, у якім лупяць чорта жаноча-крывавымі анучамі па мардасах, дзе чорныя сцежкі душаў не зарастаюць, пакуль вы не знойдзеце адказы, а духі продкаў ёсць жывым імператывам, а не заезджанай метафарай, – вось тамака вы можаце адчуць аўтарку напоўніцу. Ці хай Мухавец забярэ маё цела, калі я не маю рацыі.

Таму, калі пачуеце ці пабачыце яе, ніколі ёй не верце. Пакуль не чыталі яе кніг.

Ваш Алесь Байсанавіч Піксельман


 

November 29, 2017

keywords: , , , , ,

printe-mailshare

advertisement